Η εξομολόγηση ενός ατάλαντου γραφιά
Ξύπνησα σήμερα το πρωί κάθιδρη και το πρώτο πράγμα που μουρμούρισα ήταν «έχει γούστο να μην μπορώ να ξαναγράψω». Μετά σηκώθηκα, ήπια έναν καφέ, άναψα ένα τσιγάρο και μου πέρασε. Γιατί εννοείται πως όχι μόνο δεν μπορώ να ξαναγράψω αλλά ούτε καν να γράψω-σκέτο. Εννοείται πως απ’ τα χέρια μου δεν θα βγει το επόμενο αριστούργημα που αδημονείς να διαβάσεις. Εννοείται πως τζάμπα καίει η λάμπα και κρίμα το μελάνι στην πένα (ναι, έχω ψώνιο με τις πένες). Αλλά να σου πω κάτι; Χέστηκα κι όλας. Το γράψιμο είναι ο προσωπικός μου χρόνος, το γιατρικό μου, ο τρόπος ν’ αδειάζω κάπου αυτά που ξερνάει το μυαλό μου ασταμάτητα.
Βάζω τη μουσική μου, τ’ ακουστικά μου, την άνετη φόρμα μου, ανάβω τα κεράκια μου και γράφω για ταξίδια στη Μπολόνια, για τον Περέιρα του Ταμπούκι, για του γλάρους της Ρώμης, για το εφιαλτικό ΕΣΥ της χώρας μας, για το Παρίσι, για την ξεκαρδιστικά δύσκολη εμμηνόπαυση και άλλα πολλά, κάποια απ’ αυτά που δεν θα διαβάσεις ακόμα, ίσως και ποτέ.
Το μυαλό μου ιντριγκάρεται από τα πιο απίθανα πράγματα, να ‘ναι καλά ένας καθηγητής που είχαμε στο 2ο έτος και μας δίδαξε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε προσλαμβάνουσες, να διαβάζουμε, να βλέπουμε, ν’ ακούμε. Αυτό, λοιπόν, έγινε η δεύτερη φύση μου και 20τόσα χρόνια μετά δεν έχει ξεθωριάσει. Μπορεί, δηλαδή, να διαβάσω μια φράση σ’ ένα άρθρο ή ακόμα και μία λέξη, και το μυαλό μου να φτιάξει ένα ολόκληρο δίκτυο ιδεών, εννοιών, εικόνων. Το πόσο ατάλαντα, βέβαια, αποτυπώνονται όλα αυτά σε ένα κομμάτι χαρτί, είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία.
Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: μπορεί να μην είμαστε καλοί σε κάτι, αλλά αυτό το κάτι να μας δίνει τόση χαρά και τόση ανακούφιση, που τελικά να μην έχει μεγάλη σημασία πόσο καλοί ή όχι είμαστε. Δεν κάνω δε και εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς για να έχει βαρύτητα η επιτυχία και η αποτυχία, πόσο σταθερό χέρι έχω, π.χ., και πόση εξάσκηση έχω κάνει πάνω στο χειρουργικό τραπέζι. Κανείς δεν έχει πεθάνει από ένα κακογραμμένο κείμενο ή έναν άσχημο πίνακα. Σωστά; Τουλάχιστον, όχι απ’ όσο ξέρω.
Οπότε, φίλε αναγνώστη, αν ο online δρόμος σου σε έριξε στο milk & chaos, να ξέρεις ότι αυτά τα κείμενα δεν έχουν γραφτεί από κάποιον επαγγελματία γραφιά, αλλά από κάποιον που αγαπά να γράφει ό,τι παλαβομάρα του κατέβει. Αν διαβάζεις, λοιπόν, αυτές τις γραμμές καλώς ήρθες, καλή ανάγνωση και feel free να κλείσεις τον browser όποτε σου κάνει κέφι. Εδώ δεν παρεξηγούμαστε.
