Όλα όσα δεν σου έχουν πει για το Παρίσι
Όλοι θέλουν να πάνε στο Παρίσι. Να δουν από κοντά όλη αυτή την ομορφιά που περιγράφεται σε βιβλία, tiktok βιντεάκια και instagram stories. Την πόλη που περιγράφουν τα τραγούδια του Aznavour και της Piaf. Tα πλάνα από τις ταινίες που έχουν γυριστεί γύρω από τον Πύργο του Άιφελ και τη Μονμάρτη. Αυτό, όμως, που κανείς δεν σου έχει πει, είναι το ίδιο που ισχύει σε όλα όσα έχουμε μυθοποιήσει: η πραγματικότητα συνήθως μας αφήνει με το πουλί στο χέρι.
Το Παρίσι δεν είναι μόνο η μοναδική αρχιτεκτονική του Haussman, η Παναγία των Παρισίων, οι κήποι του Λουξεμβούργου και η Place des Vosges. Ούτε μόνο το πολύχρωμο Μπομπούρ, το δαιδαλώδες Λούβρο και η αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Είναι η διάχυτη αύρα που έχει, ακόμα και η βρώμα του Παρισιού μοιάζει ρομαντική στα μάτια κάποιου που το έχει θεοποιήσει πριν καν το δει. Οι κλοσάρ αποτελούν αξιοθέατο, οι πορτοφολάδες ξεσηκώνουν ένα κύμα ενθουσιασμού “μ’ έκλεψαν στο Παρίσι” γιατί έχει άλλη χάρη να σε κλέβουν εκεί και να πρέπει να τρέχεις σε πρεσβείες και προξενεία για να μπορέσεις να γυρίσεις σπίτι σου. Εξάλλου, η μάχη με τη γαλλική γραφειοκρατία είναι κι αυτή μια ταξιδιωτική εμπειρία, n’ est pas?
Έχει άλλη χάρη να γυρίζεις τον αστράγαλό σου στα γλιστερά καλντερίμια ή να σε παρασέρνει ένα ποδήλατο που δεν πρόλαβες να δεις να έρχεται κατά πάνω σου. Γιατί στο Παρίσι, κανείς δεν σε προειδοποιεί ότι μπορεί να σταματάνε τα αυτοκίνητα για να περάσουν οι πεζοί, αλλά ποτέ τα ποδήλατα. Περνούν από πάνω σου χτυπώντας το κουδουνάκι στο τιμόνι. Κι αν σηκωθείς, σηκώθηκες.
Ξέρεις τι άλλο είναι ρομαντικό στο Παρίσι; Το χαλάζι σε μέγεθος μπάλας του τένις που πέφτει απροειδοποίητα πάνω σε κεφάλια, δρόμους και αυτοκίνητα, σπάζοντας, ραγίζοντας και βαθουλώνοντας ό,τι βρεθεί στο δρόμο του. Που δεν έχεις πουθενά να φυλαχτείς, τρέχεις πανικόβλητος δεξιά κι αριστερά φωνάζοντας “o la la putain” γιατί πως αλλιώς θα καταλάβεις ότι είσαι στο Παρίσι. Και μετά, εντελώς ξαφνικά, λιακάδα.
Αν, λέμε τώρα, κυνηγάς την αδρεναλίνη, σε προκαλώ να βρεις κάπου να κατουρήσεις ενώ κοντεύεις να σκάσεις. Τα δημόσια ουρητήρια, ξέχασέ τα: οι Γάλλοι έχουν ένα θέμα να κεντράρουν τον πισινό τους στη λεκάνη. Οι τουαλέτες σε εστιατόρια και καφέ είναι συνήθως κλειδωμένες και καθόλου, μα καθόλου, δωρεάν. Πρέπει οπωσδήποτε να αγοράσεις κάτι, έστω κι ένα μπουκαλάκι νερό για να σου επιτρέψουν την πρόσβαση στις τουαλέτες. Και ξέρουμε όλοι πόσο ακριβό είναι ένα μπουκαλάκι νερό στο Παρίσι. Οπότε, αναγκάζεσαι να κάτσεις κάπου, να πιεις κάτι, να πας για κατούρημα, και λίγη ώρα αφού σηκωθείς να θέλεις να κατουρήσεις αυτό που ήπιες για να πας τουαλέτα προηγουμένως. Κάπως έτσι δουλεύει αυτός ο φαύλος κύκλος του κατουρήματος στο Παρίσι.
Το σημαντικότερο, όμως, που δεν έχει σημασία πόσοι σου το έχουν πει για το Παρίσι μέχρι να το ζήσεις μόνος σου, είναι ότι παρά τα όσα διάβασες πιο πάνω, το Παρίσι θα το ερωτευτείς με την πρώτη ματιά. Θα το αγαπήσεις με την πρώτη βαθιά ανάσα. Θα σε κάνει σκλάβο του με το πρώτο “bonjour” που θα ακούσεις σε κάποιο φούρνο. Θα σου γίνει εμμονή με την πρώτη μπουκιά βουτυρένιου κρουασάν και την πρώτη γουλιά γαλλικού κρασιού πάνω στο γρασίδι.
Το Παρίσι δεν είναι, λοιπόν, μόνο η ομορφιά του, οι μυρωδιές και οι ήχοι του. Είναι αυτή η αύρα που αποπνέει, αυτό το μποέμικο αίσθημα που σε πλημμυρίζει και το ζηλεύεις τόσο πολύ. Το θέλεις τόσο κολασμένα που μακάρι να μπορούσες να το κλείσεις σε ένα μικρό μπουκαλάκι που θα κρεμάσεις από μια ντελικάτη αλυσίδα στο λαιμό σου. Το κάθε Διαμέρισμα αυτής της πόλης, έχει το δικό του χαρακτήρα. Δεν υπάρχει περίπτωση, όσο δύσκολα κι αν ικανοποιείσαι, να μην βρεθεί κάτι που να νιώσεις σπίτι σου. “Θα μπορούσα να μένω εδώ για πάντα” είναι η έκφραση που ακούγεται πιο συχνά από κάθε επισκέπτη αυτή της πόλης. Η αμέσως επόμενη είναι το “oh la la” που θα παραμείνει στα χείλη σου για πολύ καιρό μετά την επιστροφή σου.
Κι αν είχα μόνο μία συμβουλή να σου δώσω για το ταξίδι σου στο Παρίσι, είναι αυτή: κλείσε τους χάρτες, τα gps, τα google maps, βάλε τα πιο άνετα παπούτσια σου, πάρε και μια ομπρέλα καλού κακού, και αφήσου απόλυτα ελεύθερος να χαθείς στις τεράστιες λεωφόρους και τα στενά σοκάκια του. Κοίτα, παρατήρησε, μύρισε. Δοκίμασε κλασικά παριζιάνικα πιάτα στο Quartier Latin , πάρε μια κρέπα στο χέρι στο Île de la Cité, πιες μια μπύρα καθισμένος δίπλα στο ποτάμι στο Canal St. Martin, δοκίμασε το πιο νόστιμο ασιατικό στην οδό St. Anne, δες το ηλιοβασίλεμα στη Pont des Arts, δες με τα μάτια σου ότι η Γη κινείται με το εκκρεμές του Φουκώ στο Πάνθεον.
Κι αν στη διαδρομή σε παρασύρει όντως ένα ποδήλατο, τουλάχιστον θα έχεις να διηγηθείς την πιο σουρεάλ ιστορία, λέγοντας με καμάρι “Με χτύπησε και μένα ένα ποδήλατο στο Παρίσι την ώρα που έτρωγα το πιο θεϊκό κρουασάν!”
