Τι μυρωδιά έχει η πολιτική;

Τι μυρωδιά έχει η πολιτική, άραγε; Αν έπρεπε κάποιος να την περιγράψει, ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούσε;

Εδώ στην Ελλάδα, υπήρξαν εποχές που θα έλεγε κανείς ότι η πολιτική μύριζε μπαρούτι και γιασεμί, δακρυγόνα και Maalox, νυχτολούλουδο και λεφτίλα, όπου λεφτίλα είναι αυτή η χαρακτηριστική μυρωδιά των χαρτονομισμάτων που έχουν ήδη αλλάξει εκατοντάδες χέρια κάτω από το τραπέζι. Τα τελευταία χρόνια, όμως, τα επικρατέστερα αρώματα της πολιτικής είναι μούχλα, σαπίλα και μια βαριά “εσάνς” καμένων εκτάσεων και καταστραμμένων ζωών.

Ειδικά αυτή η σαπίλα, είναι σχεδόν εντυπωσιακή. Είναι η πιο έντονη μυρωδιά που αφήνουν πίσω τους οι πολιτικοί. Μια αποφορά που περνάει από το τζάμι της τηλεόρασης, τα φύλλα των εφημερίδων, τα ραδιοκύματα, τις οθόνες των κινητών μας και ποτίζει τα σπίτια μας, τα ρούχα μας, το είναι μας. Μια πηχτή μπόχα που δεν φεύγει με τίποτα και σχηματίζει αυτή την έκφραση αηδίας στα πρόσωπά μας.

Η μυρωδιά της πολιτικής, λοιπόν. Της ελληνικής πολιτικής. Των σκανδάλων. Των ψεμάτων. Της διαπλοκής. Των συμφερόντων. Της λαμογιάς. Της συγκάλυψης. Των εγκλημάτων.

Της πολιτικής που υποτιμά τη νοημοσύνη ενός ολόκληρου λαού αλλά και τη δύναμή του. Της πολιτικής που εκμεταλλεύεται τη χαζομάρα μας, την τραγική ανεκτικότητά μας, τον πανίσχυρο ωχαδερφισμό μας, το βόλεμά μας. Τρομάζω στην ιδέα ότι έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν, τελικά, γιατί η πικρή αλήθεια είναι ότι εμείς τους έχουμε ψηφίσει, έναν προς έναν και για παραπάνω από μία φορά. Η ξεφτίλα και η ντροπή, λοιπόν, είναι αποκλειστικά δικές μας.

Τέμπη. Παρακολουθήσεις. ΟΠΕΚΕΠΕ. Ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Εγκληματικές Οργανώσεις. Ομάδα Αλήθειας. Σκάνδαλα επιδοτήσεων. Ανικανότητα διαχείρισης φυσικών καταστροφών. Μεταναστευτικό. Ακρίβεια. Και η λίστα ατελείωτη.

Πλησιάζει η ώρα της προεκλογικής καμπάνιας που λέγεται Πακέτο Παροχών στην Έκθεση Θεσσαλονίκης. Πακέτα στήριξης που θα ευνοήσουν και πάλι τους λίγους, μεγαλώνοντας τη φτωχοποίηση της Ελλάδας και του λαού της. Δηλαδή, όλων μας. Κι όταν έρθει η ώρα να ξαναψηφίσουμε, πάλι τους τρελούς θα κάνουμε, με λίγο από ρουσφέτια, λίγο από σταρχιδισμό, λίγο από ανύπαρκτες εναλλακτικές. Και θα δούμε ξανά την ακροδεξιά ν’ ανεβαίνει, λίγο-λίγο, ύπουλα, μέχρι να βρεθούμε προ τετελεσμένου και ν’ αναρωτηθούμε – πάλι – «μα καλά, πως φτάσαμε ως εδώ;»

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, κι αυτό είναι ταυτόχρονα καλό και καλό. Καλό, γιατί υπάρχει προηγούμενο και θα έπρεπε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια. Κακό, γιατί, ενώ τα βλέπουμε, μένουμε αδρανείς, σε μία άρνηση ότι «αυτό» δεν θα ξανασυμβεί. Τόσο χαζοί. Τόσο ηλίθιοι. Τόσο υπνωτισμένοι.

Άραγε, υπάρχει ακόμα η παραμικρή ελπίδα να φύγει από πάνω μας αυτή η μπόχα;