Η κατάσταση με τα βιβλία στο σπίτι μας έχει ζορίσει πολύ. Στο μοναδικό δωμάτιο του σπιτιού που δεν έχουμε βάλει – ακόμα – βιβλία, είναι η τουαλέτα. Μέχρι και στην κουζίνα υπάρχουν βιβλία. Βιβλιοθήκες στο σαλόνι με 3πλές σειρές βιβλίων, βιβλιοθήκες στο γραφείο του σπιτιού με 2πλές και 3πλές σειρές βιβλίων, μικρότερα επιπλάκια γεμάτα βιβλία, τραπεζάκια γεμάτα βιβλία, ράφια μόνα τους στον τοίχο γεμάτα βιβλία. Αυτό συμβαίνει όταν 2 βιβλιοφάγοι που συγκατοικούν ενώνουν μοιραία όχι μόνο τις ζωές τους, αλλά και τις βιβλιοθήκες τους. Μιλάμε πλέον για 4ψήφιο αριθμό βιβλίων.

Σε μία κίνηση απελπισίας, πρόπερσι ορκιστήκαμε ότι όλα τα νέα μας βιβλία θα είναι ηλεκτρονικά. Και όντως, για κάποιο διάστημα το καταφέραμε. Δεν γέμιζαν άλλο οι βιβλιοθήκες μας, αλλά τα ψηφιακά ράφια του tablet μας. Και όλα πήγαιναν βάσει πλάνου… μέχρι που ήρθε η επόμενη έκθεση βιβλίου. “Θα πάμε μόνο να χαζέψουμε” ήταν η τελευταία συμφωνία που κάναμε πριν φύγουμε από το σπίτι και η τελευταία φορά που πήγαμε σε έκθεση βιβλίου. Γυρίσαμε κρατώντας 2 σακούλες με νέες εκδόσεις ο καθένας. Πλήρης αποτυχία.

Από τότε, έχουμε κόψει τις εκθέσεις βιβλίου. Δεν μπορούμε να συγκρατηθούμε και πλέον το ξέρουμε αποδεδειγμένα. Βλέπουμε βιβλία και τα μάτια μας κάνουν αστεράκια, είμαστε τα μεγαλύτερα junkies των νέων εκδόσεων, είμαστε οι λιγότερο εγκρατείς αναγνώστες που γνωρίζουμε. Το πρόβλημά μας δεν είναι ότι αγοράζουμε βιβλία που απλά κάθονται σε μία άκρη – καλά, εννοείται ότι έχουμε στίβες αδιάβαστων βιβλίων – αλλά οτι πλέον δεν-χωράμε-να-περάσουμε. Δεν μπορούμε να βάλουμε άλλες βιβλιοθήκες στο σπίτι μας, δεν υπάρχουν πλέον άλλοι διαθέσιμοι τοίχοι. Έχουμε πιάσει – κυριολεκτικά – ταβάνι.

Έχουμε κάνει προσπάθειες να μαζέψουμε βιβλία σε κούτες και να τα χαρίσουμε. Το κάναμε, αλλά δεν φτάνει. Δυσκολευόμαστε να αποχωριστούμε πολλά από τα βιβλία μας κι ας ξέρουμε ότι ίσως να μην τα ξαναδιαβάσουμε ποτέ. Μας αρέσει να τα βλέπουμε, να τα ανοίγουμε όταν ψάχνουμε κάτι, να διαβάζουμε τις χειρόγραφες σημειώσεις μας, τις υπογραμισμένες φράσεις μας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποια βιβλία τα έχουμε διπλά και πάλι δεν μπορούμε να διαλέξουμε ποιο να κρατήσουμε και ποιο να δώσουμε. Είναι σαν να πρέπει να αποφασίσουμε ποιανού οι σημειώσεις είναι πιο σημαντικές ή ποιο παιδί μας αγαπάμε περισσότερο! Ζούμε ένα δράμα με τα βιβλία μας.

Ακόμα και η γάτα μας έχει γίνει σαν τα μούτρα μας. Η πρώτη ζημιά της σε ηλικία 2 μηνών, ήταν να πετάξει στο πάτωμα ένα βιβλίο του Σεπούλβεδα. Κλασσική περίπτωση αφηνιασμένης θαυμάστριας της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας και σίγουρα η γάτα που μας άξιζε. Το πρώτο σημείο που βρήκε για κρυψώνα ήταν στο ράφι μιας βιβλιοθήκης μας. Ίσα που χωρούσε σ’ αυτό το ελάχιστο κενό μεταξύ βιβλίων και επάνω ραφιού, κι όμως, δεν το άλλαζε μέχρι που δεν χωρούσε πια. Εκεί τη βρίσκαμε το πρωί να γουργουρίζει με το που μας έβλεπε και πιστεύω πως θα ήταν πολύ ευτυχισμένη εάν ζούσε μέσα σε κάποιο βιβλιοπωλείο. Εδώ που τα λέμε, δεν απέχει και πολύ.

Μπροστά σε αυτό το χάος, έχουμε σκεφτεί διάφορες «λύσεις». Να νοικιάσουμε μια γκαρσονιέρα αποκλειστικά για τα βιβλία μας (δεν του το έχω πει ακόμα). Να κοιμόμαστε πάνω σε στοίβες βιβλίων αντί σε στρώμα (που έχει ήδη παραγγείλει). Να χαρίσουμε κι άλλες κούτες με βιβλία μας ή ακόμα καλύτερα να βρούμε έναν άνθρωπο που δεν θα είναι συναισθηματικά δεμένος μαζί τους, να τα διαλέξει ο ίδιος και να τα χαρίσει όπου θέλει χωρίς να ξέρουμε λεπτομέρειες.

Κι όμως, όσο γελοίες κι αν ακούγονται αυτές οι ιδέες, ξέρουμε την αλήθεια: δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουμε, γιατί τέτοιοι άνθρωποι είμαστε. Γιατί κάθε βιβλίο κουβαλάει μαζί του κι ένα κομμάτι της ζωής μας – πού το αγοράσαμε, ποιος μας το χάρισε, πότε το διαβάσαμε. Οι διπλές εκδόσεις δεν είναι απλώς «αντίγραφα». Είναι τα δικά μας δύο παράλληλα παρελθόντα που συναντήθηκαν. Αυτά ξεκίνησαν τις πρώτες κουβέντες μας. Και όσο κι αν μας πιέζουν οι γεμάτοι μας τοίχοι, αυτή η πίεση είναι η πιο τρυφερή υπενθύμιση ότι μεγαλώνουμε μαζί με τις βιβλιοθήκες μας.

ΥΓ. Στη φετινή έκθεση βιβλίου, πήγαμε τελικά…