Μέχρι και πριν από λίγες μέρες, πίστευα ότι ο μοναδικός water sommelier που υπήρχε και γνώριζα προσωπικά, ήταν η γάτα μας. Εδώ και 2 χρόνια, ζούμε καθημερινά την ίδια και απαράλλαχτη ιεροτελεστία: βάζουμε φρέσκο νερό στο μπολάκι της, εκείνη κοιτάζει με καχυποψία μία αυτό και μία εμάς, βάζει μέσα το πατούσι της, το τινάζει λίγο, το γλείφει προσεκτικά και μετά από 2-3 πλαταγιάσματα της γλώσσας αποφασίζει εάν της αρέσει ή όχι. Από κει και πέρα υπάρχουν 2 δρόμοι: αν της αρέσει είμαστε ΟΚ για τις επόμενες 24 ώρες, εάν δεν της αρέσει, μας κοιτάζει για λίγα δευτερόλεπτα υποτιμητικά και φεύγει από το δωμάτιο. Τι να μας πει ποιος για τους κριτικούς εστιατορίων.

Όταν, λοιπόν, έπεσα πάνω στο άρθρο της Guardian για τους water sommeliers, από τον τίτλο και μόνο έκανα εικόνα τη γάτα μας με μαύρο παπιγιόν και άσπρο γιακαδάκι, να δοκιμάζει νερά διαφορετικών προελεύσεων με το γνωστό υπεροπτικό της ύφος. Δεν ξέρω εάν είναι ζωδιακό το θέμα, αλλά αξίζει ν’ αναφέρω ότι ανήκει στο ζώδιο του Ταύρου και είναι εξαιρετικά επιλεκτική με το τι περνάει τις πύλες του ουρανίσκου της. Άραγε και οι υπόλοιποι water sommeliers συνάδελφοί της να περνούν από οντισιόν αστρολογικού χάρτη πριν πάρουν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος; Σαν ένα αποδεικτικό αυστηρής γευσιγνωσίας;

Όλη μου τη ζωή πίστευα αυτό που μας είχαν μάθει στο σχολείο, ότι δηλαδή το νερό για να είναι πόσιμο πρέπει να είναι:

1. Άοσμο
2. Άγευστο
3. Άχρωμμο
4. Διαυγές

Αυτό στο δικό μου το μυαλό μεταφράζεται σε απουσία γεύσης και οσμής. Να μην είναι εμφανείς οποιοιδήποτε (μικρο)οργανισμοί να κολυμπούν μέσα του και σίγουρα να μην έχει κανένα απολύτως χρώμα. Μοιραία, λοιπόν, μου έχει καρφωθεί το εξής εύλογο ερώτημα: αν το πόσιμο νερό δεν πρέπει να έχει μυρωδιά και γεύση, τότε τι σκατά αξιολογούν οι water sommeliers; Ποια επίγευση, δηλαδή, μπορεί να διακρίνει κανείς σε κάποια “ποικιλία” νερού τόσο ικανή ώστε να το βαθμολογήσει, να το προτείνει και να πείσει τον κόσμο να το χρυσοπληρώσει σε κάποιο fancy εστιατόριο με λίστα νερών σε δερμάτινο κατάλογο; Μου ακούγεται το ίδιο παράλογο, όσο να πάει κάποιος και να «κλείσει» μέσα σε τενεκεδάκια «αέρα» Ιμαλαΐων, Σαντορίνης ή Ολύμπου. Αυτός πως θα λεγόταν; Air sommelier; Και θα υπήρχε κόσμος που θα αγόραζε αυτά τα τενεκεδάκια διαβάζοντας την κριτική του; “Μυρίστε τον πιο αυθεντικό αέρα Ιμαλαΐων που έχει κονσερβοποιηθεί ποτέ” πχ;

Κι αν το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα, προκύπτουν κι άλλα καυτά ερωτήματα, όπως εάν μπορούμε με τόση ευκολία να εφεύρουμε επαγγέλματα για ανύπαρκτα πράγματα. Κατά το water sommelier να περάσουμε στο air sommelier και στα:

• Water Slide Tester – Δοκιμαστής Νεροτσουλήθρας
• Iceberg Mover – Μετακινητής Παγόβουνου;
• Professional Sleeper – εντάξει, κατανοητό
• Bed Warmer – Κάποιος που πληρώνεται για να σου ζεσταίνει το κρεβάτι;
• Chicken Sexer (WTF – προσωπικά, δεν θέλω να ξέρω)

τα οποία υπάρχουν στ’ αλήθεια γιατί τα googlαρα. Εντάξει, ξέραμε εδώ και χρόνια ότι κάποια επαγγέλματα θα εξαφανιστούν και άλλα θα δημιουργηθούν. Η τεχνολογία, το AI, διάφορες εφευρέσεις, ανάγκες, κλπ, είναι λόγοι για μια τέτοια εξέλιξη, αλλά… Chicken Sexer;

Μήπως τελικά όντως ισχύει αυτό που έλεγαν οι πιο παλιοί «είσαι ό,τι δηλώσεις»; Είναι πραγματικά τόσο εύκολο, λοιπόν; Μπορώ, δηλαδή, να τυπώσω αύριο κάρτες Δοκιμαστή Αναρτήσεων Πληκτρολογίου, Επαγγελματία Χρήστη Τηλεχειριστηρίων ή Ντετέκτιβ Χαμένων Ιδεών; Όταν θα ρωτάμε τα παιδιά μας τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν και μας λένε με καμάρι «πυροσβέστης – μπαλαρίνα» ή «θηριοδαμαστής μυρμηγκιών» να τα παίρνουμε στα σοβαρά; Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος – συνήθως παραπολύ πλούσιος ή/και παραπολύ διαταραγμένος – που θα ζητάει εντελώς παλαβά πράγματα και θα πληρώνει γι’ αυτά, μήπως το έχουμε παρακάνει κάπως; Μήπως το επόμενο επάγγελμα που θα εφευρεθεί να είναι αυτό του Επίσημου Δοκιμαστή Πυρηνικής Βόμβας, να σπάσουν τα κοντέρ;

Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια, αυτό το φαινόμενο με τα ανύπαρκτα-υπαρκτά-και-εντελώς-παράλογα-επαγγέλματα, δεν είναι τωρινή μόδα. Στην Ουαλία, για παράδειγμα, μεταξύ 17ου και 19ου αιώνα υπήρχε το επάγγελμα του Sin-Eater, στην Αγγλία των Tudors υπήρχε το Groom of the Stool (αυτό που φαντάζεστε) και στην Ευρώπη του 18ου αιώνα το Full-Time Hermit. Κι αυτά είναι κάποια από τα πιο light που βρήκα.

Και στο μέλλον; Που οδεύει η ανθρωπότητα, οέο; Ρώτησα τον φίλο μου τον ChatGPT – που αυτοπροσδιορίζεται σαν άντρας και επιμένει να το φωνάζω «Νίκο» – να μου φτιάξει μία λίστα με επαγγέλματα του μέλλοντος, εντελώς ανύπαρκτα στην εποχή μας. Εδώ το top 5 μου:

• Memory Curator: ΟΚ, αυτό το έχουμε δει και σε φουτουριστικές ταινίες. Ειδικοί που θα επεξεργάζονται, θα διαγράφουν ή θα βελτιώνουν αναμνήσεις χρησιμοποιώντας νευροτεχνολογία.
• AI Therapist: κάτι σαν σύμβουλος γάμου, θα βελτιώνει τις μεταξύ μας σχέσεις με το AI. “Αγάπη μου, δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι”.
• Virtual Reality Lawyer: δικηγόρος που θα υπερασπίζεται το avatar μας σε δικαστικές υποθέσει στο metaverse.
• Time Broker: θα ανταλλάζει «δανεικό χρόνο» με χρήμα μέσω βιοτεχνολογίας, που θα αυξάνει το προσδόκιμο ζωής των αγοραστών.
• Data Broker for Feelings: εταιρίες που θα μας πληρώνουν για να παρακολουθούν, να συλλέγουν, να αγοράζουν και να πουλάνε data που αφορούν στη διάθεσή μας (αυτό νομίζω πως ήδη συμβαίνει, απλά δεν πληρωνόμαστε).

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ θυμάμαι τον παππού μου και τη γενιά του να λέει «να μάθεις μια τέχνη, παιδί μου, αυτό είναι το μέλλον» και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν φορές που μετανιώνω που δεν έγινα υδραυλικός, ηλεκτρολόγος ή συντηρητής air-condition. Καταλαβαίνουμε όλοι το γιατί. Βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έβλεπαν πολύ μπροστά αυτοί οι άνθρωποι, αν λάβουμε υπόψη μας ότι ακόμα και σήμερα αυτά τα επαγγέλματα βγάζουν πολλά περισσότερα από έναν ειδικευόμενο γιατρό σε κάποιο νοσοκομείο μας. Τυχαίο παράδειγμα (not).

Και για να το μαζέψουμε λίγο: κανείς δεν χάνεται, παιδιά. Από δω και πέρα, τις επόμενες δεκαετίες θα δούμε ένα εντελώς διαφορετικό επαγγελματικό τοπίο. Τα εγγόνια μας και οι μεθεπόμενες γενιές θα κληθούν να εργαστούν σε τομείς που ούτε να φανταστούμε δεν μπορούμε. Όπως κι εμείς, κληθήκαμε να εργαστούμε σε τομείς και ειδικότητες που ούτε να τις φανταστεί δεν μπορούσε ο παππούς μου. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος της Gen X και της επόμενης γενιάς που να δουλεύει σε “νέα” επαγγέλματα και να μην έχει δεχτεί έστω και μία φορά την ερώτηση “πες μου πάλι με τι ασχολείσαι;” Παρ’ όλα αυτά, αν γινόμουν για λίγο ο παππούς μου στην εποχή μας και μπορούσα να δώσω στις επόμενες γενιές μία συμβουλή, θα ήταν η εξής: «γίνε ό,τι θέλεις, παιδί μου, μόνο Chicken Sexer μη γίνεις».