Τι φάση με τους γλάρους της Ρώμης;

Οι γλάροι της Ρώμης είναι κάτι σαν τις γάτες των Κυκλάδων: είναι παντού, είναι τρομερά εξοικειωμένοι με τον κόσμο και ο πληθυσμός τους αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Την πρώτη φορά που είδα γλάρους από κοντά, έμεινα άναυδη με το πόσο μεγάλοι και αγέροχοι είναι. Το κάτασπρο φτέρωμα, το κορδωμένο στέρνο και το διαπεραστικό τους βλέμμα δεν είναι πράγματα που περνούν απαρατήρητα. Στήνονται κανονικότατα να τους βγάλεις φωτογραφία, σ’ αφήνουν ακόμα και να σταθείς δίπλα τους για μία σέλφι. Δύσκολα θα βρεις τουρίστα χωρίς φωτογραφία με κάποιον γλάρο στον λόφο Παλατίνο με θέα την Αρχαία Αγορά ή στην Piazza del Popolo να περπατούν πάνω στα μαρμάρινα λιοντάρια ή κάνοντας μπάνιο στο συντριβάνι. Κι αν νομίζεις πως είναι απλώς περαστικοί, κάνεις λάθος. Είναι μόνιμοι κάτοικοι. Και μάλιστα, με χαρακτήρα.

Από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις ότι τους ανήκει η πόλη και δεν δίνουν δεκάρα για το τι συμβαίνει δίπλα τους – κυριολεκτικά. Είναι τ’ αφεντικά της Ρώμης, κι εσύ φιλοξενούμενος. Είναι οι πραγματικοί αυτοκράτορες της Αιώνιας Πόλης κι εσύ βρίσκεσαι εκεί επειδή στο επιτρέπουν. Ακριβώς, δηλαδή, όπως και η γάτα μου: εγώ είμαι το δουλάκι και εκείνη το αφεντικό, μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Αν πρέπει να ξέρεις ένα πράγμα για τους γλάρους της Ρώμης είναι το εξής: τα αρσενικά είναι μεγάλοι αλήτες και τα θηλυκά μεγάλες κατίνες. Τα αρσενικά παρατάνε τις φωλιές τους για να κλέψουν πίτσα (το αγαπημένο τους) ή διάφορα άλλα σνακ που κρατάνε τουρίστες, τρώνε και μετά αράζουν με την ησυχία τους πάνω στα αρχαία για να τους βγάλεις φωτογραφίες. Οι θηλυκές τους ψάχνουν, τους βρίσκουν (εννοείται), και τους πατάνε ένα μεγαλειώδες κράξιμο μπροστά στον κόσμο. Όταν τελειώσει ο καβγάς, τους παίρνουν με κατεβασμένο το κεφάλι για να γυρίσουν στα παιδιά τους. Και αυτό που μόλις διάβασες, συνέβη μπροστά στα μάτια μου στους Κήπους Farnese στον λόφο Palatino, ένα μεσημέρι του Οκτώβρη.

O Jason Horowitz, ανταποκριτής των New York Times στη Ρώμη, έγραψε ένα καταπληκτικό άρθρο το 2018 για τους γλάρους της Ρώμης και πως ένας από αυτούς μπούκαρε στο διαμέρισμα μιας Ιταλίδας και ξέσκισε μία σακούλα σκουπιδιών για να βρει φαγητό. Η γάτα του σπιτιού κατούρησε τον καναπέ από τον φόβο της, η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος κλειδώθηκε σε ένα άλλο δωμάτιο και ο γλάρος αλώνιζε στο σπίτι άρχοντας. Το “δεν δαγκάνει, να μυρίσει θέλει μόνο”, στην περίπτωσή μας δεν ισχύει πάντα.

Και μιλάμε για επανειλημένες εμφανίσεις, όχι μεμονωμένα περιστατικά. Θυμάσαι λίγους μήνες πριν, κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας για την εκλογή του νέου Πάπα, την περίφημη καμινάδα που έδειχναν όλα τα κανάλια σε ζωντανή σύνδεση; Που όσο περιμέναμε να βγει ο λευκός καπνός, βλέπαμε τελικά σε ζωντανή σύνδεση ένα ζευγάρι γλάρων με τα γλαράκια τους να αλωνίζουν στα κεραμίδια του Βατικανού; Φυσικά και το θυμάσαι, γιατί οι γλάροι της Ρώμης είναι ψώνια και η πόλη τους ανήκει ξεκάθαρα. Κανείς δεν μπορεί να τους αντισταθεί, ούτε καν το CNN.

Οπότε, όταν πας στη Ρώμη, έχε το νου σου στους πραγματικούς αυτοκράτορες της πόλης. Και που ξέρεις, αν σε συμπαθήσουν μπορεί να βγάλετε και μία αναμνηστική selfie.

Bonus track: Αν θέλεις να διαβάσεις μία σπλάτερ ιστορία με τους γλάρους της Ρώμης, διάβασε και το άρθρο του Alan Johnston στο BBC.