Μία πολύ κακή εφημερία, σ’ ένα πολύ κακό σύστημα υγείας
Στις 16:10 το νούμερο στην οθόνη έδειχνε 61. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα είχε φτάσει το 98. Στις 00:01 το κοντέρ μηδένισε. Οι μισοί ήταν ακόμα εκεί.
Τα επείγοντα ενός δημόσιου νοσοκομείου είναι ένας μικρόκοσμος της κοινωνίας, του συστήματος υγείας και του ίδιου του κράτους. Γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, ασθενείς, συνοδοί, διασώστες, αποτελούν αδιάσπαστα κομμάτια ενός ζωντανού οργανισμού που στην Ελλάδα του 2025 συνεχίζει να αργοπεθαίνει. Τις προάλλες βρέθηκα στα επείγοντα για ένα συγγενικό μου πρόσωπο και μέσα σε 9 ώρες έζησα τον παραλογισμό του ΕΣΥ, το μεγαλείο των γιατρών και την ανημπόρια όλων εμάς των υπολοίπων – ασθενών και συνοδών.
Η Διαλογή στα ΤΕΠ ρυθμιζόταν από έναν και μόνο γιατρό και 3 νοσηλεύτριες. Η Παθολογική μαζί με την Καρδιολογική, είχε 1 επιμελητή και 4 ειδικευόμενους. Δύο ασθενείς χρειάστηκε να διασωληνωθούν, ένας έφτασε με ανακοπή – δεν τα κατάφερε τελικά. Μία κυρία που περίμενε τη σειρά της 6 ώρες σε ένα αμαξίδιο, λιποθύμησε. Μία άλλη κυρία σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, περίμενε 4 ώρες για να την εξετάσει κάποιος. Ο δικός μου άνθρωπος περίμενε σ’ ένα φορείο 4 ώρες μέχρι να μπει στην Παθολογική των επειγόντων, και άλλες 5 μέχρι να βγει διάγνωση. Χωρίς νερό, χωρίς σεντόνι, δίπλα σε έναν νεαρό που πάλευαν να τον σώσουν από υπερβολική δόση και όταν τον μετέφεραν έπεφταν από την τσέπη του χρησιμοποιημένες σύριγγες και μικρά “πακετάκια”, σε έναν ασφυκτικά γεμάτο διάδρομο από κόσμο.
Η αδρεναλίνη τους κρατά σε εγρήγορση. Τους γιατρούς που διασωληνώνουν, αξιολογούν, δίνουν οδηγίες, κρατούν ανθρώπους στη ζωή. Όρθιοι, χωρίς νερό, χωρίς τουαλέτα, χωρίς ανάσα. Αυτοί που ανακοινώνουν τον θάνατο ψιθυριστά, σε μια γωνία της αίθουσας αναμονής. Και μετά, κοντά στα ξημερώματα, με την αδρεναλίνη στα πέφτει πια, μοιράζουν εισαγωγές και εξιτήρια.
Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αυτό το απάνθρωπο σύστημα για γιατρούς και ασθενείς, αυτό το σύστημα που όλοι το “φτιάχνουν” και τελικά πάει από το κακό στο χειρότερο. Στη δική μας περίπτωση περιμέναμε το ασθενοφόρο για 2μιση ώρες, σταθήκαμε τυχεροί που ο άνθρωπός μας άντεξε χωρίς να προστεθεί κάτι καινούριο στην ήδη επιβαρυμένη λίστα προβλημάτων υγείας του. Μία τύχη που δεν είχε ο άνθρωπος που περίμενε διακομιδή και τελικά έπαθε ανακοπή ώρες μετά μέσα στο ασθενοφόρο. Ή η ηλικιωμένη που έφτασε στα επείγοντα έχοντας ακόμα τις αισθήσεις της και μέσα σε 1μιση ώρα αναμονής έπαθε πολυοργανική ανεπάρκεια και τη διασωλήνωσαν δίνοντας λίγο χρόνο στους συγγενείς να προετοιμαστούν. Ή τον κύριο που πήγε με συμπτώματα εγκεφαλικού, έχασε τις αισθήσεις του στο φορείο και δεν ξέρω τι απέγινε. Ή τη νεαρή που ήρθε σφαδάζοντας από τους πόνους στην κοιλιά και σωριάστηκε στον διάδρομο γιατί δεν είχε που να σταθεί.
Ήταν μία πολύ κακή εφημερία, σ’ ένα πολύ κακό σύστημα υγείας, σ’ ένα κράτος που καταρρέει ηθικά, πολιτικά, οικονομικά, με μόνη ελπίδα όσους μπορούν ακόμα ν’ αντιστέκονται σώζοντας κόσμο με όσα μέσα έχουν, με οποιοδήποτε συναισθηματικό και σωματικό κόστος.
Θα βρεθούν κάποιοι και θα πουν ότι παντού τα ίδια γίνονται και θα βρεθώ κι εγώ να πω με τη σειρά μου ότι είναι έγκλημα να κανονικοποιούμε αυτή την τραγική πραγματικότητα. Δεν γίνεται να μην υπάρχουν διαθέσιμα ασθενοφόρα. Δεν γίνεται το ιατρικό προσωπικό να σκίζεται στα 2 για να περιθάλψει ταυτόχρονα έκτακτα περιστατικά που κρέμεται η ζωή τους από μία κλωστή. Δεν γίνεται ένας γιατρός να έχει την ίδια αντοχή και την ίδια διαύγεια μετά από απανωτές 24ωρες εφημερίες. Δεν γίνεται να ξεψυχά κόσμος στους διαδρόμους γιατί δεν υπάρχει προσωπικό να τους αναλάβει και χάνεται πολύτιμος χρόνος. Δεν γίνεται να είσαι άρρωστος και η πρώτη σου σκέψη να είναι ότι θα πεθάνεις περιμένοντας στα επείγοντα. Δεν γίνεται να ζήσουμε σε μία χώρα που το ίδιο το σύστημα μας καταδικάζει. Την ίδια στιγμή που γίνονται θαύματα στην ιατρική, θεραπεύονται καρκίνοι που μέχρι πριν από 5 χρόνια σε οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Την ίδια στιγμή που οι ζωές μας κρέμονται από την ανθρωπιά και την τιτάνια φυσική αντοχή των γιατρών και των νοσηλευτών.
Δεν γίνεται να ξεκινάς για το νοσοκομείο και η σκέψη σου αντί να είναι στη θεραπεία να είναι στον θάνατο. Δεν γίνεται να θεωρείται φυσιολογικός ο θάνατος στον διάδρομο των επειγόντων.
- Tags: life, εθνικό σύστημα υγείας, νοσοκομεία
