Καλοκαίρι και εμμηνόπαυση – οι Πύλες της Κολάσεως;

Υπάρχουν φάσεις στη ζωή μιας γυναίκας που έρχονται γλυκά-γλυκά και μας αγκαλιάζουν τρυφερά. Η εμμηνόπαυση ΔΕΝ είναι μία απ’ αυτές. Με χαλασμένο θερμοστάτη και ένα roller coster ορμονών, η ιδέα και μόνο της επιβίωσης σε υψηλές θερμοκρασίες σου κόβει τα πόδια. Φαντάσου, δηλαδή, να πρέπει να επιβιώσεις στους 45 βαθμούς με χαλασμένο ερκοντίσιον και το κεφάλι σου μέσα σε αναμμένο φούρνο. Ίδρωσες στην ιδέα και μόνο; Ωραία! Να στο πω και πιο απλά: εμμηνόπαυση + καύσωνας = η μυστική συνταγή που ανοίγει τις πύλες της κολάσεως.

Δεν ξέρω αν υπάρχει χειρότερη εποχή για να μπεις στην εμμηνόπαυση από το καλοκαίρι. Ή μπορεί απλώς να μην υπάρχει καλή εποχή γενικώς. Είναι σαν να βρίσκεσαι ξαφνικά σε ελεύθερη πτώση, χωρίς manual και χωρίς δυνατότητα επαναφοράς. Κι εκεί που προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό σου συμβαίνει, ξεκινάει και ο καύσωνας. Κοίτα, καμία γυναίκα δεν θέλει να ζήσει αυτό το έργο, πόσο μάλλον να πρωταγωνιστήσει κιόλας. Να την λούζει ο ιδρώτας στις πιο άσχετες φάσεις, καθώς καθαρίζει φασολάκια ή – σοκ – ενώ κάνει ντους! Δεν κάνω πλάκα, έχω στάξει στον ιδρώτα ενώ κάνω μπάνιο με το κρύο νερό να πέφτει πάνω μου και κάπως έτσι η Κραυγή του Munch αποκτά ήχο.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, μεσα στην κάψα του καλοκαιριού νιώθεις ότι δεν λιώνεις μόνο από τη ζέστη. Λιώνεις γενικά. Είναι γνωστό ότι μετά τα σαράντα-γκούχου, οι νόμοι της βαρύτητας αποκτούν άλλη δυναμική. Ό,τι μπορεί να πέσει, θα πέσει και μάλιστα με μία ταχύτητα που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό “μα αυτό ήταν εδώ πάνω χθες!” Φίλη μου, ξέχνα τα βυζάκια που ήξερες, τους ζηλευτούς γλουτούς, το καθαρό περίγραμμα του προσώπου, τώρα η βαρύτητα τα τραβάει όλα προς τα κάτω, σαν να θέλει να σε κάνει να γίνεις ένα με το πάτωμα, να λιώσεις στα πλακάκια σαν χλαπάτσα.

Με αφορμή μία ψύξη από το λατρεμένο ερκοντίσιον, ανακαλύπτεις πόνους που δεν φανταζόσουν ότι θα μπορούσες να έχεις. Π.χ. τις προάλλες, πονούσαν οι λοβοί των αυτιών μου – αν είναι δυνατόν, δεν ήξερα ότι υπήρχαν καν μύες σ’ εκείνο το σημείο! Κάνεις κατακράτηση υγρών, αφυδατώνεσαι εύκολα, σε ενοχλούν φαγητά και μπαχαρικά που λάτρευες, σε βασανίζουν αϋπνίες – εσένα που σε έπαιρνε ο ύπνος πριν προλάβεις να ακουμπήσεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι. Δεν μπορείς να βρεις θέση στο κρεβάτι, νομίζεις πως καίγονται τα πόδια σου και τα κουνάς ασταμάτητα μέχρι να βρεις την πιο δροσερή θέση στο σεντόνι. Μία σκεπάζεσαι, μία ξεσκεπάζεσαι, μία ανάβεις το ερκοντίσιον, μία το σβήνεις, στο τέλος λες α σιχτίρι, σηκώνομαι, και τελικά καταλήγεις να βλέπεις βιντεάκια στο τικτοκ μέχρι τα ξημερώματα – και αντίο, ύπνε.

Αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να περιγράψω την εμμηνόπαυση, νομίζω θα ξεκινούσα με μία παρομοίωση: είναι σαν να προσπαθεί το λογισμικό σου να κάνει update στη νέα του έκδοση ενώ το wi-fi είναι πεσμένο. Σαν να προσπαθείς να δεις τη συνέχεια της αγαπημένης σου σειράς στο πιο κρίσιμο σημείο και το βίντεο να κάνει buffering ασταμάτητα. Σαν να έχει έρθει επιτέλους η ώρα να κάνεις το ταξίδι που ονειρευόσουν μια ζωή και στα μισά του δρόμου να ανεβάζει θερμοκρασία η μηχανή και να μένεις ταυτόχρονα από μπαταρία.

Αλλά, ΑΛΛΑ – για να μη λέμε μόνο τα αρνητικά – θα σου πω τι βοηθάει: ΤΙΠΟΤΑ. Ή μάλλον: τίποτα δεν βοηθάει πάντα. Και τίποτα δεν βοηθάει όλες. Και να σου πω κάτι; Αυτό από μόνο του είναι λυτρωτικό. Δεν έχεις να αγχώνεσαι για τίποτα γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν είναι ότι δεν κάνεις κάτι καλά, απλά τίποτα δεν “πιάνει”. Πρέπει όλες να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της μετάβασης από την μία κατάσταση στην άλλη, να ζητήσουμε βοήθεια αν χρειαστεί από κάποιον ειδικό (ο γυναικολόγος και ο ψυχολόγος μας είναι οι καλύτεροί μας φίλοι), έχουμε περάσει και μια εφηβεία, ε, κάτι ξέρουμε από ορμονικές διαταραχές.