Ίσως τελικά να μην χρειάζεται να ξέρουμε πάντα τι να πούμε. Ίσως αρκεί να είμαστε εκεί — πραγματικά παρόντες και πρόθυμοι να ακούσουμε.
Πίσω από κάθε νούμερο στην οθόνη, ένας άνθρωπος. Ασθενείς που επηζούν, ασθενείς που πεθαίνουν. Το ΕΣΥ ενός κράτους που σε αφήνει να ξεψυχάς, κυριολεκτικά, στον διάδρομο.
Τελικά, γιατί γράφουμε; Για εμάς, για τους άλλους ή για τη ματαιοδοξία μας;
Τι συμβαίνει, τελικά, μ’ εμάς τους εραστές της φωτογραφίας; Είναι το κυνήγι της στιγμής, της απόστασης ή του εαυτού μας;
Ιδρώνεις; Κλαις χωρίς λόγο; Θες να τσακωθείς με όλους; Συγχαρητήρια, βρίσκεσαι σε φάση αναβάθμισης.
5 βιβλία που επιλέχθηκαν μόνα τους (αλήθεια) για να είναι τα επόμενα που θα διαβάσω.
Μήπως τελικά η φροντίδα ενός ανοϊκού δεν είναι απλώς μία αντιστροφή ρόλων, αλλά ένας κύκλος που προσπαθεί να κλείσει χωρίς καμία βοήθεια;
Γιατί η μυρωδιά των παλιών βιβλίων μπορεί να μας ταξιδέψει πίσω στον χρόνο; Γιατί, τελικά, η σχέση μας με τα βιβλιοπωλεία είναι τόσο σοβαρή;
Η Τήνος που δεν γνωρίζουν πολλοί δεν έχει κόσμο, δεν έχει φασαρία, δεν έχει 15αύγουστο. Έχει φως, το λευκό του μαρμάρου και βασιλικό.
Bologna, μια πόλη που θα σου διδάξει τι θα πει να ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου, αφού πρώτα τον χάσεις.
