Η Τήνος που δεν γνωρίζουν πολλοί
«Σε κλίμα βαθιάς κατάνυξης ολοκληρώθηκε κι αυτή την Κυριακή το προσκύνημα των πιστών στην Παναγία της Τήνου» και μέσα στο καράβι ακούστηκαν Χριστοί, Παναγίες, καμιά 10αριά Άγιοι και μία Παναχαϊκή – για μια θεσούλα. Η Τήνος, όμως, δεν είναι αυτό. Ή τουλάχιστον, όχι μόνο αυτό.
Η ουσία της Τήνου βρίσκεται στα χωριά της, εκεί που βλέπεις να ξεφυτρώνουν οι κάτασπροι περιστερώνες με τα περίφημα λιθοκεντήματά τους, που σχηματίζουν ήλιους, ρόμβους και τρίγωνα. Οι λιθοδομές, τα σκαλιστά μάρμαρα και τα καφενεία με τις ξύλινες καρέκλες κάτω από πυκνές φυλλωσιές των δέντρων. Η μαρμάρινη κρίνη στην πλατεία του Πύργου, το Μουσείο Μαρμαροτεχνικής, το σπίτι του Γιαννούλη Χαλεπά.
Είναι η γεύση της καπαροσαλάτας και της κοπανιστής. Οι χειροποίητες δαντελένιες κουρτίνες στα παράθυρα των σπιτιών, το διπλό μεταλλικό κρεβάτι στις πανσιόν της Χώρας, τα τάματα που κρέμονται από τα καντήλια της Παναγίας. Το φως που μπαίνει μέσα απ’ τα χρωματιστά τζάμια και την πηχτή ησυχία που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι αν είσαι τυχερός και την πετύχεις κάποιο απόγευμα, χωρίς τις ορδές των θρησκευτικών τουριστών και όταν τα απογευματινά καράβια έχουν φύγει. Αλλά και τα γλέντια σε κάποιο ορεινό χωριό που μπορεί να μην έχει τον ήχο της θάλασσας, αλλά έχει την απέραντη θέα σ’ όλο το Αιγαίο ή κάποιους ελαιώνες και χωράφια με συκιές. Το συγκλονιστικό ηλιοβασίλεμα στην Καρδιανή και το συντριβάνι με τα βατράχια. Τη μυρωδιά το βασιλικού και του ανθισμένου γιασεμιού στις αυλές των σπιτιών και το μεθυστικό νυχτολούλουδο που σου τρυπάει τα ρουθούνια με το που σουρουπώνει. Το χωριό Αγάπη.
Στην Τήνο ήταν το τελευταίο ταξίδι που κάναμε με τον πατέρα μου ακόμα όρθιο. Εκείνη την γκρι χνουδωτή κουβέρτα, απαλή σαν λούτρινο αρκουδάκι που μου πήρε δώρο, την έχω ακόμα. Την πλένω, την απλώνω, τυλίγομαι μέσα της. Οι 2 γκραβούρες από το μουσείο της Τήνου που περιμένουν ακόμα την κορνίζα τους τυλιγμένες προσεκτικά σε ένα χαρτονένιο κύλινδρο. Το ξύλινο μπλε μαγνητάκι με το καραβάκι που γράφει «Τήνος» πάνω στο ψυγείο. Το μυρωδάτο λιβάνι που ανάβω ακόμα που και που.
Αυτό το νησί το χαίρεσαι εκτός σεζόν. Όχι το καλοκαίρι, όχι σε ζεστά σαββατοκύριακα, όχι τον 15αύγουστο. Το πραγματικό πρόσωπο της Τήνου εμφανίζεται σε όλο του το μεγαλείο την άνοιξη ή αργά το φθινόπωρο. Στα βουνά της, στα καφενεία των χωριών της με ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ ή μια χειροποίητη λεμονάδα, διαβάζοντας ένα βιβλίο και ίσως μια γκρι χνουδωτή κουβέρτα ριγμένη στα πόδια.
