Βιβλία για το καλοκαίρι (που θέλω να διαβάσω)
Τι κάλο έχουμε κι εμείς οι βιβλιοφάγοι με την αναδιοργάνωση των βιβλίων μας… Κάθε τρεις και λίγο, τα βγάζουμε, τους αλλάζουμε θέση, τα ξαναβάζουμε στα ράφια, θυμόμαστε ποια έχουμε διαβάσει, ποια έχουμε αφήσει ακόμα στα αδιάβαστα, ποια θα θέλαμε να διαβάσουμε και πάλι. Αλλά έτσι είναι η ζωή, άλλοι κάνουν γιόγκα, άλλοι διαλογισμό, εμείς εκεί, να πιάνουμε τα βιβλία μας και να τα βάζουμε σε σειρά, άλλη, διαφορετική απ’ αυτή που τα είχαμε βάλει την προηγούμενη φορά, ανάλογα με τα κέφια μας.
Χθες, λοιπόν, ήρθε – και πάλι – αυτή η ώρα για τα δικά μας βιβλία. Δεν κατάφερα να κάνω ούτε τα μισά και στο σπίτι επικρατεί ένα σχετικό χάος, αλλά σκοπός επετεύχθη: κατάφερα να αποσπάσω το μυαλό μου και να συγκεντρωθώ σε μία και μόνο δουλειά. Πράγμα πολύ σπουδαίο, ειδικά όταν είσαι junky του multitask.
Μετά από κανα 3ωρο, συνειδητοποίησα ότι απ’ όλα τα αδιάβαστα
που κυκλοφορούν ανέμελα και ασφυκτικά στο σπίτι μας, είχα κρατήσει ασυναίσθητα
5 από αυτά στην άκρη. Αποφάσισαν αυτά, δηλαδή, για μένα ποια θα διαβάσω το
επόμενο διάστημα. Μια ένοια λιγότερη; Ναι, μια ένοια λιγότερη.
"Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους" Μιχάλης Αλμπάτης (Εκδόσεις Νήσος)
Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο του Μιχάλη Αλμπάτη “Και οι νεκροί ας θάψουν τους νεκρούς τους” (2023), διάβαζα παντού για το πόσο ιδιαίτερο και καλογραμμένο είναι. Έσπευσα, λοιπόν, να το προσθέσω στη λίστα με τα TBR και τώρα επιτέλους ήρθε η ώρα του. Να προσθέσω ότι η έκδοσή του, το σχήμα, το χαρτί και η γραμματοσειρά, είναι απόλυτη απόλαυση για τον αναγνώστη!
Αρχές της δεκαετίας του 1950, σ’ ένα χωριό της Κρητικής ενδοχώρας, ένα νεαρό αγόρι ανακαλύπτει, στην κηδεία κάποιου συγγενή του, πως έχει την ικανότητα να ακούει τις σκέψεις των νεκρών. Κανείς δεν τον πιστεύει αρχικά, όταν όμως αποδεικνύει δημόσια το αληθές των ισχυρισμών του, ένας θείος του, συνειδητοποιώντας τις δυνατότητες οικονομικής εκμετάλλευσης που ανοίγονται μπροστά τους, τον πείθει να φύγουν απ’ το χωριό και ν’ αρχίσουν να περιοδεύουν στα χωριά του κάμπου προσφέροντας τις υπηρεσίες τους σαν “διερμηνείς των πεθαμένων”. Από χωριό σε χωριό κι από κηδεία σε κηδεία, κάθε νεκρός διηγείται την δική του ιστορία, φανερώνει τα δικά του μυστικά και δίνει τις δικές του απαντήσεις στον γρίφο της ύπαρξης· μόνο που οι νεκροί λένε πάντα την αλήθεια, και οι ζωντανοί δεν θέλουνε αλήθειες να ακούσουν…
"The Lonely City" Olivia Laing (Canongate Books Ltd)
Ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια έχω το “The Lonely City” της Olivia Laing, μια 5ετία, σίγουρα. Κάθε φορά που έπεφτα πάνω του, μου έκλεινε το μάτι να το ξεκινήσω, έλα όμως που όλα τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους. Νομίζω πως δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.
When Olivia Laing moved to New York City in her mid-thirties, she found herself inhabiting loneliness on a daily basis. Increasingly fascinated by the most shameful of experiences, she began to explore the lonely city by way of art. Moving from Edward Hopper’s Nighthawks to Andy Warhol’s Time Capsules, from Henry Darger’s hoarding to David Wojnarowicz’s AIDS activism, Laing conducts an electric, dazzling investigation into what it means to be alone, illuminating not only the causes of loneliness but also how it might be resisted and redeemed.
"Ανήκουστος Βλάβη" David Lodge (Εκδόσεις Κυψέλη)
Θα είμαι ειλικρινής: το βιβλίο “Ανήκουστος Βλάβη” το αγόρασα όταν πέθανε ο David Lodge. Δεν είχα διαβάσει τίποτα δικό του πιο πριν, και όταν έπεσα στη νεκρολογία του στους New York Times αισθάνθηκα και λίγες τύψεις. Γιατί δεν είχε πέσει κάποιο βιβλίο του στα χέρια μου νωρίτερα; Πως μου ξέφυγε ένας τέτοιος συγγραφέας; Οπότε πήγα στο πιο κοντινό μου βιβλιοπωλείο, το ζήτησα, το είχαν, το πήρα. Και είμαι έτοιμη να βυθιστώ στον κόσμο του καθηγητή Desmond Bates.
Ο καθηγητής γλωσσολογίας Ντέσμοντ Μπέιτς συνταξιοδοτείται πρόωρα εξαιτίας της επιδεινούμενης βαρηκοΐας του. Ταυτόχρονα η γυναίκα του περνάει μια δεύτερη νεότητα, ενώ η υγεία του επίσης βαρήκοου πατέρα του πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Ντέσμοντ γνωρίζει την Άλεξ, μια γοητευτική φοιτήτρια που του ζητάει την βοήθειά του για τη διατριβή της, η οποία αφορά την ανάλυση λόγου των σημειωμάτων αυτοκτονίας. Κι αυτός προσφέρεται να τη βοηθήσει, χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει. Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Λοτζ γράφει με χιούμορ που τσακίζει κόκαλα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη σεξουαλική ζωή στη μέση ηλικία, τις ελπίδες και τις ματαιώσεις, τη φθορά και τον θάνατο.
"Τροχιές" Samantha Harvey (Εκδόσεις Gutenberg)
Το βιβλίο της Samantha Harvey “Τροχιές” το είχα σταμπάρει από τότε που ήταν στη βραχεία λίστα για το βραβείο Booker 2024. Όταν ανακοινώθηκε ότι θα μεταφραστεί και θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Gutemberg, περίμενα υπομονετικά. Πρέπει να ήμουν από τους πρώτους που πήγαν να το αγοράσουν, παρέμεινε στο ράφι (κλασσικά) μέχρι να νοιώσω έτοιμη, και τώρα επιλέχτηκε μόνο του για να το διαβάσω επιτέλους.
Έξι αστροναύτες (από Αμερική, Ιαπωνία, Βρετανία, Ιταλία και Ρωσία), γυναίκες και άνδρες, ταξιδεύουν με ταχύτητα 27.000 χλμ./ ώρα. Μέσα σ ᾽ ένα εικοσιτετράωρο βλέπουν δεκαέξι φορές την ανατολή και τη δύση, τις εποχές ν᾽ αλλάζουν, τους παγετώνες να διαδέχονται ερήμους. Παρά τις εικόνες ασύλληπτης ομορφιάς και την καθημερινότητά τους στο σκάφος, η σκέψη τους γυρίζει στους ανθρώπους που άφησαν πίσω τους. Μια κάρτα, ένα μέιλ, ένας θάνατος, ένας τυφώνας γίνονται αφορμές για βαθιές σκέψεις και σημαντικές αποφάσεις.
"Αδύνατες Πόλεις" Νίκος Μάντης (Εκδόσεις Καστανιώτη)
Το πιο πρόσφατο βιβλίο του Νίκου Μάντη “Αδύνατες Πόλεις”, είναι άλλο ένα βιβλίο που βλέπω παντού, με εξαιρετικές κριτικές ακόμα και από πολύ απαιτητικούς αναγνώστες. Βιβλίο-τούβλο (σχεδόν 1000 σελίδες) αλλά χαλάλι, Νίκο Μάντη!
Εϊντζελτάουν, Νερόπολη, Βυζανμπούλ, Ιστάντιουμ, Γκενιάλ, Μόσχα -πόλεις του μυαλού και της φαντασίας, πόλεις με υλική υπόσταση και πρωτεύουσες στα φασματικά βασίλεια της προσομοίωσης. Στον κόσμο του όψιμου εικοστού πρώτου αιώνα, η Ευρώπη, αδύναμη πλέον, περιορίζεται στον ρόλο ενός αχανούς θεματικού πάρκου. Εκεί, οι άνθρωποι, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, ζουν ως υπήκοοι-εκθέματα μέσα σε πιστές αναβιώσεις ιστορικών περιόδων, αρνούμενοι τη σύγχρονή τους πραγματικότητα. Παράλληλα, οι εξελίξεις της τεχνολογίας, πίσω από τις οποίες βρίσκεται ο μεγιστάνας Ντεβέντρα Πούρι, έχουν επιτρέψει τη μετατροπή ακόμα και του τελευταίου ατομικού οχυρού, της συνείδησης, σε ανταλλάξιμο είδος, σε ένα σύνολο δεδομένων που μπορεί να φορτωθεί από σώμα σε σώμα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το διοικητικό στέλεχος Νίκο Μαυρίδης, η υπεύθυνη ασφαλείας Βίκα Κορτέζ και ο πνευματιστής-γκουρού Ιγκνάτι Βασίλιεβιτς Ροστόφ παλεύουν για να επιβιώσουν και να διατηρήσουν την ανθρώπινη φύση τους, αλλάζοντας ασταμάτητα πόλεις, εποχές, σαρκία και ταυτότητες. Είναι οι “Αδύνατες Πόλεις” μιας έσχατης μορφής ύπαρξης, όπου όλα μπορούν να συμβούν και όπου τίποτα δεν αποκλείεται. Μια κόλαση που μοιάζει με ανεστραμμένο παράδεισο, στο βάθος ενός θρυμματισμένου καθρέφτη.
