Μερικές φορές, το να μην πεις τίποτα βοηθάει περισσότερο.
Ίσως τελικά να μην χρειάζεται να ξέρουμε πάντα τι να πούμε. Ίσως αρκεί να είμαστε εκεί — πραγματικά παρόντες και πρόθυμοι να ακούσουμε.
Μία πολύ κακή εφημερία, σ’ ένα πολύ κακό σύστημα υγείας
Πίσω από κάθε νούμερο στην οθόνη, ένας άνθρωπος. Ασθενείς που επηζούν, ασθενείς που πεθαίνουν. Το ΕΣΥ ενός κράτους που σε αφήνει να ξεψυχάς, κυριολεκτικά, στον διάδρομο.
Τελικά, γιατί γράφουμε;
Τελικά, γιατί γράφουμε; Για εμάς, για τους άλλους ή για τη ματαιοδοξία μας;
Η Στιγμή και η Απόσταση – Φωτογραφίζοντας τον κόσμο
Τι συμβαίνει, τελικά, μ’ εμάς τους εραστές της φωτογραφίας; Είναι το κυνήγι της στιγμής, της απόστασης ή του εαυτού μας;
Καλοκαίρι και εμμηνόπαυση – οι Πύλες της Κολάσεως;
Ιδρώνεις; Κλαις χωρίς λόγο; Θες να τσακωθείς με όλους; Συγχαρητήρια, βρίσκεσαι σε φάση αναβάθμισης.
Βιβλία για το καλοκαίρι (που θέλω να διαβάσω)
5 βιβλία που επιλέχθηκαν μόνα τους (αλήθεια) για να είναι τα επόμενα που θα διαβάσω.
Που πάνε οι άνθρωποι όταν ξεχνούν;
Μήπως τελικά η φροντίδα ενός ανοϊκού δεν είναι απλώς μία αντιστροφή ρόλων, αλλά ένας κύκλος που προσπαθεί να κλείσει χωρίς καμία βοήθεια;
Η σχέση μου με τα βιβλιοπωλεία (είναι πολύ σοβαρή)
Γιατί η μυρωδιά των παλιών βιβλίων μπορεί να μας ταξιδέψει πίσω στον χρόνο; Γιατί, τελικά, η σχέση μας με τα βιβλιοπωλεία είναι τόσο σοβαρή;
Η Τήνος που δεν γνωρίζουν πολλοί
Η Τήνος που δεν γνωρίζουν πολλοί δεν έχει κόσμο, δεν έχει φασαρία, δεν έχει 15αύγουστο. Έχει φως, το λευκό του μαρμάρου και βασιλικό.
Bologna, σ’ ερωτεύτηκα με την πρώτη μπουκιά tortellini (not).
Bologna, μια πόλη που θα σου διδάξει τι θα πει να ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου, αφού πρώτα τον χάσεις.
