
Ίσως τελικά να μην χρειάζεται να ξέρουμε πάντα τι να πούμε. Ίσως αρκεί να είμαστε εκεί — πραγματικά παρόντες και πρόθυμοι να ακούσουμε.

Πίσω από κάθε νούμερο στην οθόνη, ένας άνθρωπος. Ασθενείς που επηζούν, ασθενείς που πεθαίνουν. Το ΕΣΥ ενός κράτους που σε αφήνει να ξεψυχάς, κυριολεκτικά, στον διάδρομο.

Τελικά, γιατί γράφουμε; Για εμάς, για τους άλλους ή για τη ματαιοδοξία μας;

Τι συμβαίνει, τελικά, μ’ εμάς τους εραστές της φωτογραφίας; Είναι το κυνήγι της στιγμής, της απόστασης ή του εαυτού μας;